
ตลอดระยะเวลาที่ได้รับเงิน อู๋ อวี่ฉี ไม่เคยลืมว่ามีใครบางคนกำลังสนับสนุนเธออยู่ เธอจึงตั้งใจว่าจะต้องเรียนให้สำเร็จและสร้างอนาคตด้วยความสามารถของตัวเอง เพื่อไม่ให้ความเมตตาที่ได้รับสูญเปล่า ความตั้งใจดังกล่าวกลายเป็นแรงผลักดันสำคัญที่ทำให้เธอเดินหน้าต่อ แม้จะต้องเผชิญกับข้อจำกัดหลายด้านก็ตาม

การตามหาเริ่มมีความคืบหน้า เมื่อมีเบาะแสจากบริษัทสิ่งทอแห่งหนึ่งระบุว่า บุคคลที่ใช้ชื่อ จาง เซ่าหมิง อาจเป็นผู้บริหารของบริษัทแห่งนี้ ข่าวดังกล่าวทำให้เธอเริ่มมีความหวัง เพราะในที่สุดชื่อที่เคยปรากฏอยู่บนรายการเดินบัญชีทุกเดือนก็อาจเชื่อมโยงกับบุคคลจริงได้แล้ว
เมื่อได้รับข้อมูลมากขึ้น อู๋ อวี่ฉี จึงตัดสินใจพาแม่เดินทางไปยังบริษัทดังกล่าว เพื่อพบกับชายที่เธอเชื่อว่าเป็นผู้มีพระคุณ การเดินทางครั้งนี้มีความหมายอย่างมากสำหรับทั้งสองคน เพราะตลอด 4 ปีที่ผ่านมา พวกเธอไม่เคยรู้เลยว่าคนที่คอยส่งเงินให้เป็นใคร และไม่เคยมีโอกาสกล่าวคำขอบคุณอย่างเป็นทางการแม้แต่ครั้งเดียว

เขาตัดสินใจโอนเงินให้เดือนละ 1,000 หยวน โดยเลือกที่จะไม่เปิดเผยตัวตนและไม่บอกให้เธอรู้ว่าใครเป็นคนส่งเงิน เหตุผลสำคัญคือไม่อยากให้เด็กสาวรู้สึกกดดันหรือรู้สึกว่าต้องตอบแทนอะไรเป็นพิเศษ เขาเพียงต้องการให้เธอได้รับความช่วยเหลือและสามารถใช้ชีวิตนักศึกษาได้อย่างเต็มที่
การช่วยเหลืออย่างเงียบ ๆ จึงดำเนินต่อเนื่องเป็นเวลาหลายปี โดยที่อู๋ อวี่ฉี ไม่เคยรู้เลยว่าผู้ส่งเงินเป็นคนใกล้ตัวที่มีความเกี่ยวข้องกับเพื่อนเก่าของเธอ เรื่องที่เคยคิดว่าเป็นความเมตตาจากคนแปลกหน้าจึงกลายเป็นความผูกพันที่เริ่มต้นจากความทรงจำและความปรารถนาดีของผู้ใหญ่คนหนึ่ง
สิ่งที่ทำให้เรื่องนี้อบอุ่นหัวใจไม่ใช่เพียงการที่นักศึกษาสาวได้รับเงินช่วยเหลือนานถึง 4 ปี แต่ยังเป็นการค้นพบว่าคนที่อยู่เบื้องหลังความช่วยเหลือนั้นเป็นคนใกล้ตัวอย่างคาดไม่ถึง ความเมตตาของจาง เซ่าหมิง ทำให้เด็กสาวคนหนึ่งมีโอกาสเดินตามความฝัน ขณะที่ความสำเร็จของอู๋ อวี่ฉี ก็กลายเป็นคำตอบว่าการให้โดยไม่หวังผลตอบแทนสามารถสร้างคุณค่าได้มากเพียงใด


